دعاوی گروهی اگر چه ابتدائا در دادگاههای آمریکا مطرح بوده اما تصمیمات دیوان عالی کشور راه را برای خواهانها در اقامه این دعاوی در مراجع داوری این کشور هموار نموده است.به طور کلی،این امر که آیا قرارداد متضمن شرط داوری، داوری گروهی را تجویز می کند و این که آیا قانون قابل اعمال چنین دعاوی ای را اجازه می دهد یا خیر نخست به تصمیم داوران بستگی دارد.با این که برخی ایالات در آمریکا تلاش کرده اند که مانع داوری گروهی شوند داوران با تفسیر شروط داوری اقامه چنین دعوایی را مورد پذیرش قرار داده اند.علیرغم این که شرکتها به طور معمول با درج شرط ممنوعیت در شروط داوری در صدد ممانعت از اقامه داوری گروهی بر علیه خود هستند برخی از ایالات در آمریکا از اجرای چنین شرط مسلوب کننده حق در داوری های گروهی خودداری می کنند با این استدلال که جلوگیری از اقامه دعوای گروهی خلاف وجدان می باشد. این موضوع که آیا داوران باید شروط داوری ساکت یا مبهم را به طور ضمنی به نفع داوری گروهی تفسیر کنند با چالش جدی مواجه است.اجرای آرای داوری گروهی بین المللی نیز با موانع عدم ابلاغ،نقض فرآیند صحیح رسیدگی،حق برخورداری از یک رسیدگی عادلانه،داوری ناپذیری و مغایرت با نظم عمومی در چارچوب کنوانسیون روبرو است.این مقاله با مداقه بر مفهوم داوری گروهی در صدد تحلیل چالشهای این دعوا در داوری تجاری بین المللی است.
