نظریۀ پیشگیری به عنوان یکی از مباحث اساسی در حوزۀ مسئولیت‌مدنی، تلاش دارد تا با تکیه بر اصول و قواعد حقوقی، از بروز خسارت احتمالی جلوگیری کند و امنیت حقوقی را در روابط اجتماعی گسترش دهد. این نظریه، به جای اینکه صرفاً بر جبران خسارت پس از وقوع آن تمرکز نماید، بر اقدامات احتیاطی و پیش‌دستانه تأکید داشته و نقش مهمی در تحقق عدالت ایفا می‌کند. در حقوق ایران، اصل یا قاعده‌ای که به طور صریح بر نظریۀ پیشگیری اشاره کند وجود ندارد؛ اما اصول و قواعدی در فقه و حقوق موضوعۀ ایران هستند که با نظریۀ پیشگیری مرتبط بوده و این نظریه از روح این اصول و قواعد قابل استنتاج است. از جمله این اصول و قواعد می‌توان به لاضرر، بنای عقلا، احتیاط، احترام به مال مردم اشاره کرد که با پشتوانه‌های فقهی و عقلانی نقش مهمی در پذیرش و تقویت نظریه پیشگیری دارند. این قواعد و اصول بر لزوم اجتناب از رفتارهایی که احتمال ورود ضرر به دیگران دارد، تأکید می‌نمایند. در طرف دیگر، نظام حقوقی انگلیس که بر پایۀ حقوق عرفی استوار است، با بهره‌گیری از اصولی نظیر مصلحت عمومی، اصل تناسب، اصل همسایگی، اصل معقولیت و استاندارد مراقبت معقول، به گونه‌ای متفاوت اما همسو، بر لزوم رعایت رفتارهای پیشگیرانه در قبال اشخاص ثالث تأکید دارند. مطالعۀ تطبیقی این دو نظام حقوقی نشان می‌دهد که با وجود تفاوت‌های ساختاری، رویکردی مشترک درتوجه به پیشگیری از ضرر بر اساس عقلانیت و مصالح عمومی وجود دارد. مقالۀ حاضر با هدف بررسی تطبیقی اصول و قواعد نظریۀ پیشگیری در ایران و انگلیس، به تحلیل مبانی نظری، فقهی و حقوقی این رویکرد در دو نظام حقوقی می‌پردازد.