یکی از اصول مهم مسئولیتها اعم از مسئولیت اخلاقی و حقوقی، شخصی بودن مسئولیت میباشد بدین معنی که هر کس باید در قبال اعمال و رفتار خویش پاسخگو باشد. در فقه اسلامی این اصل تحت عنوان قاعده وزر بیان میگردد. در حقوق مدنی نیز این اصل مورد توجه فقه اسلامی بوده است. لکن این اصل دارای استثنائاتی میباشد که تحت عنوان مسئولیت ناشی از فعل غیر تعبیر میشود. از جمله مهمترین این استثنائات مسئولیت مواظب و نگهدار در قبال رفتار زیانبار صغیر میباشد. بدین شرح که قانونگذار در برخی از فروض سرپرست را مسئول جبران خسارات وارده از ناحیه صغیر به ثالث میداند. این موضوع در حقوق ایران در ماده 7 قانون مسئولیت مدنی و در اصول اروپایی حقوق مسئولیت مدنی در ماده 101 از فصل ششم از بخش سوم بیان شده است. گسترۀ شمول افراد در این دو نظام حقوقی تقریباً یکسان میباشد، لکن مبنای مسئولیت در حقوق ایران تقصیر و در اصول اروپایی حقوق مسئولیت مدنی فرض تقصیر میباشد. با تحلیل و مقایسه صورت گرفته در مقالۀ حاضر پیشنهاد میگردد ماده 7 قانون مسئولیت مدنی اصلاح گردد.
عبدی,محمدامین , ابدالی,مهرزاد , موسوی,سید امیر حسام و رمضانی آکردی,حبیب اله . (1405). مسئولیت مدنی سرپرست صغیر در حقوق ایران و اصول اروپایی مسئولیت مدنی. فصلنامه دیدگاههای حقوق قضایی, 31(114), 149-170. doi: 10.22034/jlvi.2026.2075730.1507
MLA
عبدی,محمدامین , , ابدالی,مهرزاد , , موسوی,سید امیر حسام , و رمضانی آکردی,حبیب اله . "مسئولیت مدنی سرپرست صغیر در حقوق ایران و اصول اروپایی مسئولیت مدنی", فصلنامه دیدگاههای حقوق قضایی, 31, 114, 1405, 149-170. doi: 10.22034/jlvi.2026.2075730.1507
HARVARD
عبدی محمدامین, ابدالی مهرزاد, موسوی سید امیر حسام, رمضانی آکردی حبیب اله. (1405). 'مسئولیت مدنی سرپرست صغیر در حقوق ایران و اصول اروپایی مسئولیت مدنی', فصلنامه دیدگاههای حقوق قضایی, 31(114), pp. 149-170. doi: 10.22034/jlvi.2026.2075730.1507
CHICAGO
محمدامین عبدی, مهرزاد ابدالی, سید امیر حسام موسوی و حبیب اله رمضانی آکردی, "مسئولیت مدنی سرپرست صغیر در حقوق ایران و اصول اروپایی مسئولیت مدنی," فصلنامه دیدگاههای حقوق قضایی, 31 114 (1405): 149-170, doi: 10.22034/jlvi.2026.2075730.1507
VANCOUVER
عبدی محمدامین, ابدالی مهرزاد, موسوی سید امیر حسام, رمضانی آکردی حبیب اله. مسئولیت مدنی سرپرست صغیر در حقوق ایران و اصول اروپایی مسئولیت مدنی. دیدگاههای حقوق قضایی, 1405; 31(114): 149-170. doi: 10.22034/jlvi.2026.2075730.1507
