هدف: هدف این پژوهش تبیین و شناخت رابطه‌ی بین تجربیات نامطلوب دوران کودکی و ارتکاب جرائم مرتبط با مواد مخدر در میان نوجوانان دختر و پسر در استان البرز و مقایسه تطبیقی میان این دو گروه از منظر جرمشناختی است.

روش: این پژوهش به‌شیوه علی‌مقایسه‌ای انجام شد. نمونه شامل ۳۳۰ نوجوان دختر عادی و ۳۲ نوجوان پسر بزهکار در بازه سنی ۱۵ تا ۱۸ سال شمسی بود. برای سنجش آسیب‌های دوران کودکی از پرسشنامه ترومای کودکی CTQ)؛ برنستاین و همکاران، 2003) استفاده شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۸ و آزمون یو-من‌ویتنی تحلیل گردید.

یافته ها: نوجوانان پسر بزهکار، در تمامی مؤلفه‌های ترومای دوران کودکی از جمله سوء‌استفاده عاطفی، جسمی، جنسی، غفلت عاطفی و جسمی، نمرات بالاتری نسبت به نوجوانان دختر غیر بزهکار داشتند (p<0.05). همچنین، عواملی مانند طلاق والدین، خشونت خانگی و سوءمصرف مواد توسط والدین نقش مؤثری در افزایش احتمال گرایش به جرایم مرتبط با مواد داشتند. تحلیل نظری پژوهش با تکیه بر نظریه‌های دلبستگی، خودکنترلی، رشدمدار، یادگیری اجتماعی و نظریه فشار، نشان داد که تجارب نامطلوب کودکی می‌توانند زمینه‌ساز شکل‌گیری سبک دلبستگی ناایمن، ضعف خودکنترلی و گرایش به رفتارهای پرخطر در نوجوانی باشند.

نتیجه: تحقیقات نشان دادند که تجارب نامطلوب دوران کودکی (زیر سن 15 سال) نقش موثری در ارتکاب بزه مواد مخدر در دوران نوجوانی( 15 تا 18 سال) دارند و بزهکاری نوجوانان، به‌ویژه در حوزه مواد مخدر، پدیده‌ای چندعاملی و ریشه‌دار در آسیب‌های خانوادگی و روانی دوران کودکی است. بر این اساس، سیاست‌گذاران باید در کنار پاسخ‌های کیفری، بر پیشگیری، غربالگری و مداخلات روان‌اجتماعی در کودکان در معرض خطر تمرکز نمایند