پیشگیری از جرم دارای انواع گوناگونی است. یکی از مهم‌ترین نوع آن که در زمرۀ پیشگیری‌های بلندمدت و غیرکیفری می‌باشد، پیشگیری اجتماعی است. در این نوع از پیشگیری بر شناسایی و کنترل عوامل اجتماعی و محیطی جرم‌زا از طریق مداخلات فرهنگی، آموزشی و اجتماعی تأکید دارد. این مقاله باهدف بررسی و سنتزپژوهی مطالعات منتخب با پیشگیری اجتماعی از جرم، به تحلیل و تلفیق یافته‌های پژوهشی در زمینۀ سیاست‌گذاری و تقنین در حوزۀ پیشگیری از بزهکاری پرداخته است. روش تحقیق این مطالعه، فراترکیب یا متاسنتز است که به کمک آن یافته‌های مختلف از مقالات، کتب و پایان‌نامه‌های مربوط به پیشگیری اجتماعی از جرم با روش کیفی تحلیل و بررسی شده‌اند. به طور خاص، رویکرد متاسنتز به ترکیب سیستماتیک نتایج پژوهش‌های کیفی پرداخته و تلاش دارد تا به درکی جامع از پیشگیری اجتماعی دست یابد. نتایج نشان می‌دهد که تمرکز بر پیشگیری اجتماعی، به‌ویژه از طریق تقویت نهادهای آموزشی، فرهنگی و مذهبی و افزایش مشارکت عمومی، می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی در کاهش جرایم داشته باشد. همچنین، برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری دقیق در زمینه‌های اقتصادی و مسکن نیز نقش بسزایی در کنترل عوامل جرم‌زا ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری مقاله نیز بر این نکته تأکید دارد که موفقیت در پیشگیری اجتماعی، نیازمند تعامل میان نهادهای اجتماعی و دولتی، شفافیت در قانون‌گذاری، و بومی‌سازی سیاست‌ها است؛ با بهره‌گیری از این رویکردها، می‌توان به ارتقای امنیت اجتماعی و کاهش جرم‌های اجتماعی در جامعه دست‌یافت.