ادعای شباهت علامت تجاری جدید با علامت سابق در مواردی مطرح می شود که هر دو علامت در راستای ارائه و معرفی کالا و یا خدمات مشابه شکل گرفته باشند. در غیر این صورت بحث شباهت منتفی است. بنابراین برای احراز نقض ناشی از مشابهت، باید معیار تشخیص عناصر شباهت بین دو علامت و یا کالا و یا خدمات تحت آنها از دید مشتریان عادی (طرفینِ مخاطب آن علامت)، بررسی و معین شود. براین اساس نگاه کارشناسی و تخصصی به تشخیص شباهت برخلاف نظر مقنن بوده و در حقوق اینگونه کشورها، معیار عرفی مطمح نظر می باشد.

در مقاله حاضر این مساله خاص مورد بررسی قرار گرفته که چه مقدار باید به ایده یا مفهوم زیربنایی یک علامت در هنگام ارزیابی اینکه آیا علامت مورد ادعای نقض، «به طرز گیج کنندهای مشابه» است، توجه شود؟ استدلال می‌شود که فقدان دقت در ارزیابی شباهت مفهومی ، خطر اعطای حمایت بیش از حد به یک تاجر را دارد؛ همچنین نبود مراقبت ممکن است منطق نظام ثبت را با عدم حمایت از آنچه که به ثبت میرسد، تضعیف کند و امکان دارد قانون علائم تجاری را نیز دچار تزلزل نماید. تشخیص میزان شباهت علائم در زمان تقاضای ثبت و یا زمان اتخاذ تصمیم نسبت به ادعای طرفین دعوی، به جهت ارتباط با حقوق آنان، مستلزم صرف وقت و بررسی های همه جانبه است؛ معیار تشابه در این فرض، "احتمال گمراهی" عامه مشتریان می باشد. در این پژوهش، معیارهای تشخیص تشابه علائم تجاری با اتکا به آرای دادگاهها، بعنوان برخی از رخدادهای قضایی، در حقوق آمریکا، اتحادیه اروپا و نیز مقررات ایران مورد بررسی قرار گرفته و با توجه به ضعف قوانین ایران در جزئی سازی معیارها، راهکارهایی نیز برای بهبود قوانین ایران ارائه می‌شود.