فصلنامه دیدگاه‌های حقوق قضایی

فصلنامه دیدگاه‌های حقوق قضایی

دستیار وکیل در نظام حقوقی آمریکا و ایران

نوع مقاله : پژوهش کاربردی

نویسنده
استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه
چکیده
دستیاری وکیل یکی از مشاغل رسمی در نظام‏ حقوقی آمریکاست. منظور از دستیار وکیل افرادی هستند که در ارائۀ خدمات حقوقی به وکلا مساعدت می ‏کنند. در نظام حقوقی ایران علی‌رغم حضور غیررسمی برخی افراد به‌عنوان دستیار در دفاتر وکلا، این حرفه به‌طور رسمی در قوانین پیش ‏بینی نشده است. در این پژوهش توجه به این حرفه به‌عنوان راهکاری جهت حل بخشی از مشکلات بیکاری فارغ ‏التحصیلان حقوقی و بهره ‏مندی از مزایایی همچون تسهیل کار وکلا و افزایش کیفیت خدمات آن‏ها و ارتقای دسترسی به عدالت مورد توجه قرار گرفته است. با توجه به اینکه قانونمند نبودن این حرفه در عمل موانعی برای وکلا به وجود آورده و وکلای ایرانی را از بهره ‏مندی کامل از مزایای این حرفه محروم کرده است، در این پژوهش با توجه به تجربۀ مثبت آمریکا در استفاده از دستیاران، ‏ضمن معرفی دستیار وکیل در این نظام حقوقی، با بررسی مزایا و موانع این حرفه در نظام حقوقی ایران، امکان ‏سنجی پذیرش آن مورد مطالعه قرار گرفته است. قانونمند کردن این حرفه و تعیین شرایط دقیق آن در قوانین و رفع موانع موجود، پیشنهاد نگارنده در جهت بهره ‏مندی از آثار مفید این حرفه است. این پژوهش با رویکردی تطبیقی و به روش توصیفی ـ تحلیلی نگارش یافته است. روش جمع‌آوری اطلاعات به‌صورت کتابخانه ‏ای و میدانی است. جهت بررسی موانع این حرفه در عمل در حقوق ایران، پرسش‌نامه و مصاحبه با تعدادی از وکلای دادگستری‌ای که در عمل از دستیاران استفاده کرده‌اند‏، تدوین شده و با ارزیابی و تحلیل اطلاعات حاصل‌شده، مزایا و موانع این حرفه در عمل تبیین شده است.

 
کلیدواژه‌ها

  • الف) منابع فارسی

    • باقرزاده اصل، حسین (۱۴۰۰)، «علل اطالۀ دادرسی در دعاوی مدنی و راه‏های پیشگیری از آن»، تحقیقات حقوقی قضائی، شمارۀ ۴.
    • صفری، ناهید (۱۴۰۰)، درآمدی بر نظام دادرسی مدنی آمریکا، مراغه: انتشارات دانشگاه مراغه.
    • صفری، ناهید، و آرتین جهانشاهی (۱۳۹۹)، «حق‏الوکاله‌های مشروط و احتمالی»، مطالعات حقوقی، شمارۀ ۲.
    • کشاورز، بهمن (۱۳۹۰)، «آسیب‌شناسی وکالت دعاوی»، مدرسۀ حقوق ، سال ۶، شمارۀ ۶۳.

     

    ب) منابع انگلیسی

    • American Bar Association Standing Committee on Paralegals (2018), Aba Model Guidelines for the Utilization of Paralegal Services.
    • Buchholz, R. M., E. Cassidy Chivers, et al. (2021), Regulation of the Legal Profession in the United States: Overview.
    • Campbell, J., & the American Bar Association Standing Committee on Paralegals (2005), “The Economic Benefits of Paralegal Utilization”, American Bar Association. C Available at: https://cdn.ymaws.com/www. paralegals.org/resource/ resmgr/files/ migration/e/economic_ benefits_ of_ paraleg.pdf.
    • Cannon, Th. A. (2011), “Ethics and Professional Responsibility for Paralegals”, Wolters Kluwer Law & Business, New York. 6th ed.
    • Crossett, L. (2017), “Regulation of the Paralegal Profession and Programs for Limited Practice by Non-Lawyers”, law. 95, availabe at: https://heinonline.org/HOL/LandingPage?handle=hein.journals/profeslwr2017&div=7&id=&page=
    • Hudspeth, G. L. (1952), “Privileged Communications- Attorney and Client-2”, Duke bar journal.
    • Mongue, R. E. (2017), “From Apprentice to Paralegal: The Rise of the Paralegal Profession in America”, Issues Leg. Scholarsh, No.15(1).
    • Nala Code of Ethics and Professional Responsibility (2007).
    • Nala- the Paralegal Associations, Model Standards and Guidelines for Utilization of Paralegals (2018).
    • National Federation of Paralegal Associations (2011), Paralegal Responsibilities.
    • NFPA Regulation Review Committee (2017), Paralegal Regulation by State.
    • Open Society Institute (2010), Community-based Paralegals, A Practitioner’s Guide, New York, United state. Available at https://www.justiceinitiative.org/ uploads/6001868b-f85d-4883-8da7-bdf2ebc93a4c/OSJI-Paralegal-Manual-US-11-05-2014.pdf.
    • Statsky, W.P. (2016), Introduction to Paralegalism, Perspective, Prioblems, and Skills, 17 edition. Delmar Cengage Learning.
    • Trabucco, L. D. (2020), The Regulation of Paralegals in Ontario: Increased Access to Justice? Graduate Program in Law, Osgoode Hall Law School York University Toronto, Ontario.

  • تاریخ دریافت 19 بهمن 1401
  • تاریخ پذیرش 13 خرداد 1403