دوره 23، شماره 83 - ( پائیز 1397 )                   دوره 23 شماره 83 صفحات 127-105 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه شهیدبهشتی ، baghershamloo@gmail.com
2- دانشگاه اصفهان
3- دادگستری استان گیلان
چکیده:   (2389 مشاهده)
به دلیل نقش برجسته‌ی اعلام جرم در کشف جرایم و تعقیب آنها، بحث از چهارچوب‌های قانونی‌ای که بتوانند جایگاه اعلام جرم را تقویت کنند، اهمیت بسزایی دارد. علاوه بر ماده 66 قانون آیین دادرسی کیفری 1392، مواد مختلفی وجود دارد که می‌توانند جایگاه اعلام جرم را بسیار بهتر تبیین کنند. از طرفی، اعلام جرم با مفاهیمی چون شکایت از جرم و گزارش جرم، مشابهت‌هایی دارد که قانون‌گذار به‌خوبی تفکیک نکرده است و از طرف دیگر نیز جرم‌انگاری عدم اعلام جرم با توجه به عواملی نظیر شخصیت اعلام‌کننده جرم و فرآیندی که می‌تواند عملکرد اعلام‌کنندگان را تقویت کند، قابل توجه است. این در حالی است که شکلی از توسعه نظری و عملی توسل به اعلام جرم را می‌توان با دقت در مقررات کیفری به دست آورد؛ زیرا دسته‌بندی مرتبط با اعلام جرم در مصادیقی چون عدم اعلام جرم، تأخیر در اعلام جرم، جلوگیری از اعلام جرم و تأخیر یا عدم توجه به تعقیب جرم اعلام شده به عنوان جرم یا تخلف نوعی حمایت از جایگاه اعلام جرم است؛ ولی این دسته‌بندی‌ها پراکنده و فاقد یکپارچگی است. بر همین اساس، به نظر می‌رسد که پرداختن جامع به بسترهای تقنینی و بازشناسی تشتت و خلأ تقنینی ناظر به اعلام جرم می‌تواند تحقق اهداف این تأسیس حقوقی و افزایش کارآیی عملکرد اعلام کنندگان را در پی داشته باشد.
نوع مطالعه: تحلیلی و انتقادی | موضوع مقاله: حقوق کیفری و جرم شناسی
دریافت: 1397/7/3 | ویرایش نهایی: 1398/4/13 | پذیرش: 1397/9/19 | انتشار: 1397/12/28 | انتشار الکترونیک: 1397/12/28

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.