دوره 25، شماره 89 - ( بهار 1399 )                   دوره 25 شماره 89 صفحات 250-223 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. ، jkhoosa@yahoo.com
3- دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
چکیده:   (893 مشاهده)
یکی از مهم‌ترین اختیاراتی که مقامات قضایی در جهت مبارزه با جرم برعهده دارند حق بازداشت مظنونان و متهمان‌‌ می‌باشد. این امکان وجود دارد که روند نهایی دادرسی کیفری منتهی به برائت یا منع تعقیب فرد شود. بنابراین دادرسی منصفانه و اخلاق ایجاب می‌کند که دولت جبران خسارت ایام بازداشت شدۀ ناموجه افراد را پرداخت نماید. در قانون آیین دادرسی کیفری ایران مسئولیت دولت به خسارت ناشی از بازداشت غیرقانونی اعم از اینکه مبنای مسئولیت تقصیر یا خطای قاضی یا اشخاص دیگر باشد مورد پذیرش قرار گرفته است. مقنن کشور چین هم در سال 1994 قانون جبران خسارت را مورد رسمیت قرار داده است. در دو نظام حقوقی ایران و چین با وجود تفاوت‌هایی در زمینۀ نحوۀ جبران خسارت شباهت هایی نیز با هم دارند. از جمله در هر دونظام، جبران خسارت در موارد صدور قرار منع تعقیب یا حکم برائت قطعی امکان‌پذیر است، مسئولیت مطلق دولت در جبران خسارت پذیرفته شده و دولت تنها پس از جبران خسارت‌‌ می‌تواند به عامل اصلی مراجعه کند. این مقاله سعی دارد به‌صورت توصیفی و تحلیلی پیشینه و مصادیق جبران خسارت، شرایط ماهوی و شکلی جبران خسارت بازداشت غیرقانونی در دو نظام کیفری را مورد بررسی و تحلیل قرار دهد.
نوع مطالعه: تحلیلی و انتقادی | موضوع مقاله: حقوق کیفری و جرم شناسی
دریافت: 1398/3/18 | ویرایش نهایی: 1400/2/19 | پذیرش: 1399/2/24 | انتشار: 1399/3/15 | انتشار الکترونیک: 1399/3/15

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.